poniedziałek, 16 stycznia 2017

Rozdział VI: Otwarta Księga

Z jednodniowym opóźnieniem (za które przepraszam), ale już jest! :D
Rozdział VI, najdłuższy do tej pory, mam nadzieję, że Wam się spodoba :D

Buziaczki :*
Werv Avis

~*~

    Kolejne dwa tygodnie mijały im spokojnie, a każdą wolną chwilę poświęcali na zdobywanie nowych informacji dotyczących zadania. Każdego wieczoru przesiadywali w bibliotece w Dziale Ksiąg Zakazanych, do momentu aż pani Pince nie wyrzucała ich, gdy zaczynała się cisza nocna. Przeszukali już każdą księgę, a zaginionej kartki nadal nie mogli nigdzie znaleźć.
    O nocy, podczas której Draco został u niej na noc, nie rozmawiali. Żadne z nich nie zaczynało tematu i woleli zostawić to jak było, aby nie niszczyć nowopowstałych relacji. Od tamtej pory spędzali ze sobą coraz więcej czasu i bardzo powoli zaczęli zdobywać swoje wzajemne zaufanie. Nie rozmawiali już tylko o szkole i powierzonym zadaniu, poruszali tematy, o których nie mieli z kim podyskutować. Dopiero teraz zaczęli dostrzegać jak bardzo są do siebie podobni, mimo kolosalnych różnic. Ona zdała sobie sprawę, że Malfoy nie jest takim idiotą za którego go uważała, a tak naprawdę pod grubą skorupą skrywa wielką wiedzę, natomiast on poznał prawdziwe, wesołe oblicze Granger, które do tej pory było dla niego schowane za stosem podręczników i innych lektur. Obydwoje, mimo tego, że się do tego nie przyznawali nawet przed sobą, zaczynali dostrzegać przyjacielskie więzi, które z każdą chwilą spędzoną wspólnie pogłębiali.
- Draco, jest 16 września.
-Wiem, i co w związku z tym?
- To, że za trzy dni mam się zjawić u Snape’a, a my stoimy w miejscu. Znam tylko historię wojny i wiem, że w ’81 zamordowano Helgę Rosier-Rookwood, a nawet nie jestem pewna czy to właśnie o nią chodziło, bo nie mamy tego cholernego drzewa genealogicznego. Na dodatek, nie mamy żadnej, powtarzam, ŻADNEJ informacji o tym przeklętym zaklęciu. Po prostu jakby nie istniało…
- Granger, przeszukaliśmy całą bibliotekę i tak jak nie było kartki, tak dalej jej nie ma, nie wspominając o starych księgach, zahaczających pewnie o czarną magię…
- Malfoy, jesteś genialny! – dziewczyna zerwała się z krzesła, przytuliła chłopaka i zaczęła szybkim krokiem kierować się do wyjścia z czytelni. – Rusz się! Nie będę na ciebie czekać!
- Mogłabyś mi powiedzieć o co chodzi? – blondyn podbiegł do niej i lustrował ją wzrokiem pełnym niezrozumienia.
- Czarna magia! O to chodzi! Kto jak nie nauczyciel obrony przed nią, będzie ją miał?!
-Czekaj, gdzie ty idziesz?
- Jeszcze pytasz… Do Snape’a, musi mieć coś w swoim gabinecie!
- Czy ty właśnie powiedziałaś, że chcesz się włamać do gabinetu Nietoperza?!
- Tak, a ty mi w tym pomożesz.
- Ja cię naprawdę nie poznaję. Kim jesteś i co zrobiłaś z Hermioną Granger?
Dziewczyna spojrzała na niego i się wrednie uśmiechnęła.
- Ludzie się zmieniają, Malfoy.

~*~

- Granger, długo jeszcze?!
- Nie wiem! Skąd mam wiedzieć?! Nigdzie nie mogę nic znaleźć!
- Może jednak nie ma tu niczego wspólnego z zaklęciem…
- Malfoy, po prostu stój na korytarzu i patrz czy nikt nie idzie! Ja sobie tutaj poradzę!
    Dziewczyna odwróciła wzrok od drzwi za którymi zniknął blondyn. Spojrzała na regały z książkami, które zdążyła już przeglądnąć i nie wiedziała co robić dalej. Wszystko było idealnie poukładane, a każdy jej ruch mógł spowodować, że mężczyzna dowie się o cudzej obecności w swoim gabinecie. Przeszukała już całe pomieszczenie, gdy dostrzegła szafkę w drewnianym biurku, do której wcześniej nie zaglądała. Podbiegła i pociągnęła za uchwyt, a skrytka ani drgnęła.
- Alohomora!
Drzwiczki się delikatnie uchyliły, a ona od razu wznowiła poszukiwania księgi. Nie znalazła niczego, poza pergaminami z nietypowymi przepisami na eliksiry. Nagle drzwi się szeroko otworzyły, a przed nią stał jeszcze bledszy niż zawsze chłopak.
- Granger, Snape tu idzie!
Obydwoje z przerażeniem na twarzach stanęli jak wmurowani przed drzwiami gabinetu i czekali na pojawienie się mężczyzny, który od razu na wstępie spojrzał na nich wzrokiem bazyliszka i rzucił:
- Granger, Malfoy… Mam nadzieję, że macie jakieś porządne wytłumaczenie na przebywanie w moim gabinecie bez mojej obecności.
- W sumie to, eee…
- Chcieliśmy się zapytać, czy byłaby opcja, żebyśmy mogli dostać się dzisiaj na ulicę Pokątną. Draco mi mówił, że we wcześniejszych latach profesor często pozwalał Ślizgonom na opuszczanie murów Hogwartu poprzez użycie pańskiego kominka. Dlatego tu jesteśmy.
- Po co chcecie się dostać na ulicę Pokątną, Granger?
- Potrzebuję miotły do quidditcha.
- Ty i quidditch? Gorszego kłamstwa chyba w życiu nie słyszałem, ale idźcie już i wróćcie przed kolacją. Daję wam godzinę.
Obydwoje skierowali się w stronę wielkiego kominka, sięgnęli po zielony proszek i wypowiedzieli dwa słowa. Po chwili świat przed nimi zawirował i ujrzeli przed sobą ulicę pełną sklepów i dorosłych czarodziejów.
- Czemu Pokątna, Granger? I czemu nic nie mówiłaś o quidditchu? Przecież byśmy zamówili jakąś miotłę przez sowią pocztę i by nie było żadnych problemów…
- Malfoy, jesteś tak głupi czy tylko udajesz?
- Co?
- Tak właśnie myślałam… Gdy szliśmy do gabinetu Snape’a liczyłam się z tym, że możemy niczego nie znaleźć albo zostaniemy przyłapani, więc pomyślałam, że warto mieć w zanadrzu jakiś plan, poza tym myślę, że znajdziemy coś na Śmiertelnym Nokturnie…
- Czy ty zawsze masz wszystko zaplanowane?
- Przeważnie tak.
- W takim razie zarezerwuj dla mnie wieczór 19 września, trzeba w końcu jakoś uczcić ukończenie zadania i twoje urodziny – uśmiechnął się do niej zawadiacko, a on jedynie czuła, że miękną jej kolana, a w głowie już wyobrażała sobie ich świętowanie. Na samą myśl zarumieniła się i odwróciła wzrok.
- Pośpieszmy się, nie mamy dużo czasu.

~*~

    Szli ponurymi i mokrymi od padającego deszczu ulicami. Bali się do siebie odezwać, bo wokół nich panowała cisza, a jedyne, co pobrzmiewało to ich kroki na kamiennej drodze. Obydwoje mieli dłonie zaciśnięte na różdżkach, a każdy pokonany przez nich metr wzbudzał w nich poczucie niepewności i zagrożenia. Otaczał ich półmrok, który jedynie się pogłębiał z minuty na minutę. Stanęli na chwilę nie wiedząc gdzie iść, gdy chłopak nagle wziął ją za rękę i pociągnął za sobą. Szybszym krokiem kierowali się w stronę sklepu Borgina&Burkesa, a gdy znaleźli się już koło niego, chłopak rzucił:
- Nie znajdziemy tam raczej nic ciekawego, ale za zakrętem jest księgarnia i myślę, że tam możemy znaleźć jakiś punkt zaczepienia – dziewczyna spojrzała na niego niepewnie. – Nie masz się czego bać, jestem z tobą i nic się nam tutaj nie stanie. Wiedzą kim jestem i wątpię, żeby chcieli zadzierać z moim ojcem.
Szli jeszcze przez chwilę, a wielkie krople deszczu nadal spadały na ich już przemoczone ubrania. Dostrzegli słabo oświetlony sklep, a nad drzwiami do niego szyld z wyblakłym napisem Msaw Ætare. Weszli do środka, a wnętrze było przesiąknięte zapachem pergaminów i starości. Nad nimi rozpościerała się aura mroku, a gdy dziewczyna rozejrzała się po pomieszczeniu przeszła ją fala dreszczy. Nagle przed nimi pojawił się stary czarodziej o twarzy przepełnionej zmarszczkami, a jego oczy pokrywało bielmo. Hermiona na jego widok jeszcze mocniej ścisnęła dłoń chłopaka i wtuliła w jego ramię.
- Malfoy Junior! No kto by się tu pana spodziewał! To dla mnie zaszczyt witać takiego arystokratę w skromnych progach mej księgarni. A kogoż to pan przyprowadził? To chyba nie jest ta szlama od Pottera, tego przeklętego Wybrańca? – mężczyzna zbliżył się do niej i spojrzał głęboko w jej przepełnione przerażeniem oczy. Wtedy blondyn odsunął się od niej i zbliżył różdżkę do krtani starca.
- Nie waż się tak zwracać do mojej przyjaciółki. Nigdy.
- Tak jest, panie Malfoy. Serdecznie państwo przepraszam – ledwo wydusił z siebie, a na jego słowa chłopak z powrotem znalazł się koło brunetki i objął ją ramieniem. Mężczyzna rozmasował sobie szyję szybkim ruchem dłoni. – W czym mogę pomóc? Szuka pan czegoś konkretnego?
- Potrzebujemy najstarszej księgi z pradawnymi zaklęciami dotyczącymi duszy. Najlepiej od zaraz jakby się coś znalazło.
- Muszę pana zmartwić, ale wszystkie egzemplarze już dawno zniknęły z moich półek i nie mam do nich wglądu.
- Błagam, ktoś taki jak ty nie zachowuje w swoich prywatnych zbiorach ostatniej publikacji?
- Wbrew pozorom, panie Malfoy. Ale znam kogoś, kto posiada…
- Ile?
- Chyba nie rozumiem…
- Ile czasu zajmie ci zdobycie?
- Myślę, że do miesiąca czasu.
- Masz czas do godziny ósmej, 19 września.
- Będzie się to równało ze wzmożonymi kosztami, panie…
- Czy ty uważasz mnie za głupca? Nie obchodzi mnie ile zapłacę, potrzebuję książki, a ty mi ją wyślesz jak najszybciej, inaczej mój ojciec dowie się o tym, jak traktujesz mnie oraz moich przyjaciół i uwierz, nie będzie to dla ciebie nic przyjemnego. Nic więcej nie mam do powiedzenia.
    Chwycił dziewczynę z powrotem za rękę i pociągnął w stronę wyjścia. Gdy znaleźli się na zewnątrz poczuli ulgę i od razu zaczęli podążać w stronę ulicy Pokątnej. Znowu się nie odzywali do siebie, a brunetka lustrowała jego twarz wzrokiem. Widziała, że złość nadal go trzyma. Jego oczy rzucały nienawistne iskry, szczękę miał mocno zaciśniętą, a na jego skroni pojawiła się delikatnie pulsująca niebieska żyłka. Nie mogła patrzeć na to, jak bardzo jest zdenerwowany i to z jej powodu.
- Draco, zatrzymaj się… - chłopak powoli zwolnił i w końcu stanął w miejscu kilka metrów przed nią. Nie odwrócił się do niej, a nawet spuścił głowę. Brunetka podeszła do niego powoli i dotknęła jego ramienia. – Spójrz na mnie… - i wtedy dostrzegła jego głębokie szare oczy przepełnione łzami, skierowane wprost na nią. Przytuliła się mocno do niego, a on objął ją, przycisnął mocniej do siebie jej ciało i wdychał zapach włosów. – Dziękuję, Draco… Za to, że jesteś…
- Nie masz za co dziękować, Hermiono… To ja powinienem…

~*~

- Draco, miejmy już z głowy tą miotłę, weźmy pierwszą lepszą, a nie stójmy tu jak takie dwa kołki.
- Granger, powiedziałaś Snape’owi, że przyszliśmy tu kupić miotłę do quidditcha, więc nie możesz wrócić z byle jaką.
- Przecież się domyślił, że kłamałam!
- Mała, właśnie poznajesz jedną z zasad Slytherinu. Nie daj po sobie poznać, że kłamiesz. Jasne? Poza tym nie pozwolę ci wyjść z tego sklepu z jakimś przestarzałym gratem. Jak masz grać w reprezentacji…
- Przepraszam bardzo, co ty powiedziałeś?
- W sumie to nie skończyłem, bo bezczelnie mi przerwałaś, ale chodziło mi o to, że jak masz grać w reprezentacji domu, to musisz latać na czymś porządnym.
- Kto powiedział, że zamierzam być w reprezentacji?
- Ty, w gabinecie Snape’a jakieś pięćdziesiąt cztery minuty temu, więc jak dobrze wiesz, mamy niewiele czasu na powrót, także szybciutko. Bierzemy najnowszą, Turbo XXX, w sumie to dwie, mi też się przyda. A teraz Skarbie, idź kupić dla Nietoperza butelkę Ognistej, wybaczy nam wszelkie grzechy.
- Nie skarbuj mi tu i nie mów, co mam robić, Malfoy – dziewczyna posłała mu mordercze spojrzenie i wyszła ze sklepu z różowym rumieńcem na twarzy, pozostawiając blondyna w szerokim uśmiechu.

~*~

    Gdy wrócili do Hogwartu, znowu znajdowali się w gabinecie Mistrza Eliksirów, który prawdopodobnie był na kolacji w Wielkiej Sali. Podeszli do biurka i zostawili na nim butelkę z trunkiem, a na najbliższym pergaminie zapisali:
Dla najlepszego nauczyciela w szkole. Damy sie Panu przeleciec. Na miotlach oczywiscie.
Obydwoje wybuchli śmiechem i udali się do dormitoriów, rozmawiając po drodze. Humory mieli zdecydowanie lepsze niż na Śmiertelnym Nokturnie i podczas trasy wygłupiali się i żartowali. Gdy znaleźli się na korytarzu pod pokojami, pożegnali się poprzez przytulenie i weszli do swoich małych mieszkań, gdzie czekały na nich niespodzianki.

~*~

- Ginny? Co ty tu robisz? Jak się dostałaś?
- Ciebie też miło widzieć, Mionka.
- Merlinie, jak ja cię długo nie widziałam… - dziewczyna rzuciła miotłę trzymaną do tej pory w ręce i podbiegła do rudowłosej siedzącej na łóżku, po czym przytuliła ją, co zostało odwzajemnione.
- Przyszłam z Blaisem i stwierdziłam, że to dobry pretekst do zobaczenia cię. Miona, nawet nie wiesz jak tęsknię, ale Harry i Ron zabraniają mi spotykać się z tobą, uważają, że się na tyle zmieniłaś będąc w Slytherinie, że nic nie zostało ze „starej Hermiony”. Ale ja w to nie wierzę!  Dalej jesteś moją przyjaciółką…
- Gin, ja też tęsknię, ale na razie nic nie możemy zrobić… Chciałam jakoś wcześniej zakraść się do wieży Gryffindoru, ale tak naprawdę nie miałam czasu, ostatnie dwa tygodnie ciągle spędzam w bibliotece albo dormitorium z Draco…
- Draco, już nie Malfoy. Chyba coś mnie ominęło! Chcesz mi coś powiedzieć?
- Gin, nic się nie dzieje, po prostu pomaga mi w zadaniu od Snape’a. Pamiętasz jak ci o tym mówiłam jeszcze na początku roku?
- Tak, ale ja dalej nie wiem o co w nim chodzi…
- Pokażę ci coś, nauczyłam się tego ostatnio, ale jeszcze za bardzo tego nie kontroluję…
Dziewczyna wzięła dłoń przyjaciółki i zamknęła ją w swoim delikatnym uścisku. Przymknęła oczy i wspomniała pierwszą rozmowę z nauczycielem, zaraz po dołączeniu do Domu Węża, wtedy Ginny miała przed sobą całą scenę, zupełnie jakby w niej uczestniczyła, a gdy się skończyła, spojrzała na brunetkę z niedowierzaniem wypisanym na twarzy.
- Miona, co to było?
- Ostatnio to poznałam, nawet nie wiem jak to się stało i jak działa do końca, ale to nie jest na tyle ważne. Już wiesz o co chodzi, chcę cię tylko prosić, żebyś nikomu nie mówiła, a przede wszystkim Harry’emu i Ronowi, a przynajmniej do momentu, gdy się nie dowiem czegoś więcej.
- Nie powiedziałabym im, nawet z nimi ostatnio nie rozmawiam.
- Stało się coś?
- Są idiotami i tyle. Uważają, że Tiara się pomyliła i powinnam wylądować w Slytherinie skoro spotykam się z Blaisem i tęsknię za tobą. Po prostu śmiech na sali, szkoda gadać… A co do tego zadania to jak wam idzie?
- Szczerze? Nie mam pojęcia. Chyba obydwoje myśleliśmy, że będzie łatwiej, a my nie jesteśmy w stanie znaleźć wszystkich potrzebnych informacji. Tak naprawdę to dopiero dzisiaj, po dwóch tygodniach zrobiliśmy krok dalej, ale znowu musimy się zatrzymać. Ja już nie wiem co robić.
- Jak myślisz, dlaczego wybrał do tego ciebie? Przecież ma pod nosem tylu zaufanych Ślizgonów…Dziwne.
- Ginny, ja naprawdę nie wiem. Po raz pierwszy mam w głowie taką pustkę…
- Zobaczymy, co się stanie i mam nadzieję, że zaraz po spotkaniu wyślesz mi sowę z relacją! Ale teraz chcę wiedzieć, jak ci się układa z Malfoy’em! Chyba nie jest aż tak źle!
- Gin, my tylko razem pracujemy, za parę dni się to skończy i obydwoje wrócimy do normalnego funkcjonowania. Plusem jest tylko to, że oficjalnie zaczęliśmy naszą znajomość od nowa i potrafimy ze sobą rozmawiać bez rzucania wyzwisk, co drugie słowo. Poza tym, nic więcej między nami nie ma – dziewczyna mówiąc ostatnie zdanie odwróciła wzrok i schowała swoją twarz, na którą zaczęły wstępować rumieńce zawstydzenia.
- Chyba jednak coś jest na rzeczy! Opowiadaj!
- Ale nic się nie dzieje, przecież my się dalej nie lubimy, tylko po prostu tego nie okazujemy, a teraz TY mów, jak ci się układa z Diabłem!
    Dziewczyny siedziały na łóżku i rozmawiały aż do wschodu słońca. Właśnie za tym tęskniła. Gdy jeszcze była w Gryffindorze, tak wyglądała prawie każda noc. Plotki z najlepszą przyjaciółką, obgadywanie najlepszych chłopaków w szkole. A teraz miała pusty pokój i byłego wroga za ścianą. Na myśl o blondynie na jej twarzy pojawił się szeroki i szczery uśmiech, przypomniała sobie ich pierwszy pocałunek, który odrzuciła, czego teraz strasznie żałowała. Mając w głowie obraz jego miękkich i pełnych ust, usnęła z błogim uśmiechem.

~*~

- Diable, pomyliłeś pokoje?
- Nie Smoczku, czekałem specjalnie na twój powrót. Martwiłem się, na kolacji nie było ani ciebie, ani Hermionki, a ja jeszcze nie chcę zostać wujkiem – chłopak zaczął się śmiać, po czym wielka, ciężka poduszka wylądowała na jego twarzy.
- Bardzo śmieszne, Zabini. Byliśmy na Nokturnie, później Pokątna, takie tam małe zakupy.
- No właśnie widzę jakie małe. Jaki model?
- Turbo XXX.
- Oooo stary! W takim razie wygramy każdy mecz!
- Nie podniecaj się tak, Diable…
- Myślisz, że podnieca mnie twoja miotła? Grubo się mylisz, Dracusiu. No może gdybym ją przetransmutował na rudą wiewióreczkę to…
- Proszę, skończ. Nie mam ochoty słuchać o twoich fetyszach…
- Racja, ty wolisz brązowowłose…
- Blaisie Zabini, skończ swoje marne przemowy, otwórz jakąś Ognistą i zapij się w trupa.
- Tak dobrze mi życzysz, kochanie?
- Zabini…
- Przepraszam! Zapomniałem, że takie formy zarezerwowane są tylko dla Granger!
- Na rany Salazara! Ileż można w kółko powtarzać to samo?!
- Ale o co ci chodzi?
- O co mi chodzi? O to, żebyś zajął się swoimi sprawami, a nie wmawiał mi czegoś, co nie istnieje!
- Może nie istnieje, ale chciałbyś, żeby istnia… - chłopak nie zdążył dokończyć, bo kolejna poduszka uderzyła go prosto w twarz. Czarnoskóry podniósł wzrok na przyjaciela, który stał przy otwartych drzwiach patrząc na niego wymownie.
- Blaisie Zabini, teraz grzecznie podniesiesz swój arystokratyczny tyłek, weźmiesz ze sobą swoje wygórowane ego i razem wyjdziecie posłusznie z tego pokoju. Dziękuję za uwagę – na jego twarzy wypisana była powaga, aż do momentu, gdy jego przyjaciel opuścił pokój. Zaraz po zamknięciu się drzwi uśmiechnął się blado i skierował w stronę kominka, w którym po chwili rozpalił. Wpatrywał się w szalejący ogień, który tak bardzo przypominał mu żywiołowe, brązowe oczy dziewczyny z dormitorium obok. Zamknął oczy i pomyślał o dzisiejszej wizycie na Nokturnie, jego reakcji na słowa starego czarodzieja, Hermionie, która troszczyła się o niego i przytulała, zarazem uspokajając go. Poczuł wówczas silne ukłucie w okolicy brzucha. Uśmiechnął się szerzej i pogrążył się w dalszych rozmyślaniach.

~*~

    Dwa kolejne dni minęły wszystkim dosyć szybko i spokojnie. Spojrzenia, które do tej pory były nadgorliwie kierowane w stronę Hermiony, stopniowo osłabły, jedynie Gryfoni bacznie się jej przyglądali, co równało się z nieprzyjemnymi komentarzami Dracona, które od razu odpędzały całe zbiorowości przyglądające się Ślizgonce. Chłopak bronił ją przed wszelkimi przykrościami skierowanymi od innych uczniów, równocześnie narażając się na plotki dotyczącymi ich rzekomego związku. Żadnemu z nich one nie przeszkadzały, a wręcz zadowalały, bo momentalnie liczba zalecających się do nich osób znacznie zmalała, a oni mieli satysfakcję, że są najgłośniejszym tematem w szkole.
    W poranek 19 września Hermiona powoli przetarła oczy, otworzyła je i usiadła na łóżku. Ku jej zaskoczeniu na kanapie siedział znajomy jej chłopak z czupryną blond włosów. Gdy tylko zobaczył ruch dziewczyny podniósł się i podszedł do jej łóżka, gdzie opadł na skraju. Po chwili brunetka naciągnęła na siebie wielką kołdrę i przykryła nią po szyję, przypominając sobie uprzednio, że ma na sobie jedynie koszulę nocną wykończoną koronką. Widząc łapczywy wzrok przyjaciela zarumieniła się, a fala zawstydzenia również zalała jego policzki. Chwilę się nie odzywali, jedynie się sobie przyglądali, gdy on zaczął:
- Dzień dobry, Hermiono.
- Dzień dobry, Draco. Co tutaj robisz?
- Jeszcze pytasz… Chciałem jako pierwszy złożyć ci życzenia i dać prezent – spojrzał na nią z zawadiackim uśmiechem, a jego oczy przepełnione były radością. Dziewczyna nie wiedziała co powiedzieć, po raz pierwszy była w takiej sytuacji.
- Poczekaj chwilę, pójdę się ubrać – już miała odkrywać kołdrę, gdy szybko dodała – Malfoy, ostrzegam cię. Masz nie patrzeć na mnie i nawet się nie odwrócić, gdy wyjdę z łóżka. Nie chcesz się już chyba na zawsze zamienić w fretkę.
- Granger, nie takie rzeczy widziałem, ale niech ci będzie.
    Dziewczyna niepewnie przesunęła się na skraj łóżka, uważnie go obserwując, po czym zrzuciła z siebie kołdrę i szybko pobiegła w stronę garderoby, którą otworzyła mową węży, co zdecydowanie zaskoczyło chłopaka. Zanim jednak zniknęła w pomieszczeniu, blondyn się delikatnie odwrócił i dostrzegł koronkę na jej skąpo ubranym ciele. Jaka ona jest cudowna, od razu przyszło mu do głowy.
- Mówiłeś coś? – dobiegł go głos Hermiony.
- Nic a nic… - Salazarze, powiedz mi, że ja tylko o tym pomyślałem… Nie zwlekając, wziął swoją różdżkę do ręki i przywołał ze swojego pokoju prezent dla dziewczyny, która w tym momencie wyszła ubrana. Jej wzrok spoczął na wielkim bukiecie herbacianych róż i małym czarnym pudełeczku. – Wiesz co… Chyba wolę cię w poprzednim stroju… - chłopak uśmiechnął się do niej szelmowsko i powoli zbliżył z wielką pewnością siebie. – No to co, Granger… Chyba przyszła pora na życzenia. Jestem w tym słaby, więc po prostu, żeby ci się wszystko układało pomyślnie, a ty się nie zmieniaj, mała… - blondyn podszedł jeszcze bliżej i dał jej swoje upominki. Dziewczyna wyczarowała wazon z wodą i wrzuciła do niego bukiet, po czym przyglądnęła się małej paczuszce. Nie wiedziała, co może kryć jej zawartość, przeniosła swój wzrok na chłopaka, który swoim spojrzeniem zachęcił ją do otworzenia prezentu. Gdy tylko uniosła małe wieczko, jej oczom ukazał się piękny, srebrny pierścień z motywem węża. Mimowolnie szeroko otworzyła usta i znowu jej oczy powędrowały na pełną niepewności twarz. – Nie wiem czy ci się podoba, ale pomyślałem, że skoro jesteś w Slytherinie, przynajmniej przez ten rok, to przyda ci się jakaś pamiątka z nim związana. Nie musisz w nim chodzić, możesz z nim zrobić co chcesz, jeśli ci się nie podoba, ale…
- Draco, on jest piękny… Ja… Ja… Ja naprawdę dziękuję… - dziewczyna od razu nałożyła pierścień na palec i podbiegła do chłopaka rzucając mu się na szyję i przytulając do niego. Dłuższą chwilę trwali w tym uścisku, a gdy się od siebie odrobinę odsunęli, to i tak byli wystarczająco blisko, aby czuć swoje wzajemne zapachy perfum i przyspieszone bicia serc. Spojrzeli sobie głęboko w oczy, a ich twarze zaczęły się do siebie coraz bardziej zbliżać. Gdy już byli tak blisko pocałunku, sielankę przerwał im huk otwieranych drzwi.
- Niespodzianka!!! – w wejściu pojawili się Ginny i Blaise z wielkim tortem, którym od razu zrzedły miny, gdy spojrzeli na odrywających się od siebie i zakłopotanych przyjaciół.
- Wybaczcie, ale nie wiedzieliśmy, że… że… - zaczęła się jąkać rudowłosa.
- Że wam przeszkodzimy w migdaleniu się! – wybuchnął śmiechem czarnoskóry.
- Blaise!
- Diable!
- Zabini!
Wszyscy spojrzeli na chłopaka, który jakby nigdy nic wszedł do pokoju dziewczyny i rozsiadł się na kanapie. Zarumieniona brunetka chwilę stała w miejscu i zastanawiała się nad bezczelnością Ślizgona, gdy rzekła:
- Myślę, że powinniśmy już iść na śniadanie. Wszyscy. Razem.
- No co ty! Nawet nie zdmuchniesz świeczek?!
- Później, pośpieszcie się!
    Wszyscy wyszli z domu Slytherinu i skierowali się czteroosobową grupą do Wielkiej Sali, gdzie na stołach pojawiały się już przeróżne dania. Draco z Hermioną szli w milczeniu, z lękiem odezwania się do siebie, gdy Blaise z Ginny podążali przed nimi i śmiali się z zaistniałej sytuacji, bo doskonale wiedzieli co jest na rzeczy.

~*~

- Miona, nie przyleciało do ciebie wcześniej to cholerne ptaszysko od Msaw Ætare?
- Nie, przecież bym ci powiedziała.
I wtedy do Wielkiej Sali wleciały dwie szare sowy niosące sporych rozmiarów paczkę zapakowaną w brązowy, stary papier. Dostarczyły pakunek blondynowi i odleciały, pozostawiając chłopaka w zdziwieniu i złości.
- Świetnie, trzeba będzie znowu iść na Nokturn, żeby zapłacić temu…!
- Niekoniecznie, Draco. Przeczytaj liścik…
Sir Dracon Malfoy,
Najmocniej Pana przepraszam, ze musial Pan tyle czekac. Nie musi Pan nic placic, Panski rachunek jest wyrównany przez jednego ze slugow Czarnego Pana. Snape sie chyba nazywa. Mam nadzieje, ze nie ostatni raz korzysta Pan z moich uslug.
Serdecznie pozdrawiam,
Msaw Ætare
    Chłopak odłożył liścik, chwilę siedział i wpatrywał się w niego, po czym zabrał się do rozpakowywania przesyłki, lecz dziewczyna mu przeszkodziła, kładąc swoje dłonie na jego.
- Draco, myślę, że nie powinieneś tego rozpakowywać tutaj…
- Racja… Będziesz jeszcze coś jadła? Bo jak nie, to moglibyśmy pójść do dormitorium i przeglądnąć to – dziewczyna w odpowiedzi pokręciła przecząco głową. Obydwoje wstali i ruszyli z powrotem do Pokoju Wspólnego Slytherinu, przeszli przez niego i tym razem udali się do dormitorium blondyna, gdzie rzucili zaklęcie zamykające ich w środku. Szybko usiedli na kanapie przy palącym się ogniu w kominku i zaczęli zdzierać papier. Nagle dostrzegli grubą i twardą okładkę księgi w kolorze szarości wpadającej w czerń. Na środku mienił się srebrną barwą napis Anima corpus domini. Ut post mortem?. Draco spojrzał na nią i zmarszczył brwi.
- To jest po łacinie. Uczyłam się jej, ale nie jestem do końca pewna czy dobrze to tłumaczę…
- Na pewno masz rację, przecież zawsze ją masz.
- Anima corpus domini, to znaczy dosłownie Dusza panem ciała, a reszta, czyli Ut post mortem, oznacza Jak przeżyć śmierć… Trochę to bez sensu…
- To ma sens! Przecież szukamy zaklęcia, dzięki któremu można sobie żartować ze śmierci, poprzez umieszczenie fragmentów duszy w innym ciele! To jest genialne!
- Draco, lepiej spójrz na to, kto jest autorem… - chłopak szybko odnalazł wzrokiem malutkie literki w dolnym lewym roku okładki. Salazar Slyterin.
- Powiem Ci, że nie tego się spodziewałem…
- Ja chyba też nie… Spróbujmy ją otworzyć.
    Hermiona wzięła tomisko na kolana i chwilę się w nie wpatrywała. Wyciągnęła rękę, żeby spróbować je otworzyć, a gdy nacisnęła koniuszkami palców na okładkę, syknęła z bólu, a jej dłoń nabrała czerwonej barwy. Wokół nich zabrzmiał ochrypły głos. Niezwykle czysta krew. Bardzo rzadka w tym okresie. I na dodatek należąca do ostatniej potomkini dwóch rodów. Cóż za zaszczyt. Wiesz, co powinnaś teraz zrobić. Draco z przerażeniem wpatrywał się w spływającą po jej dłoni krew, a po chwili złapał ją i zaczął wypowiadać zaklęcie Vulnera Sanentur, a jej rany od razu zaczęły się goić. Pojedyncza łza spłynęła po jej policzku, a ona otarła ją wolną ręką.
- Wszystko już w porządku? Myślę, że nie powinniśmy jej otwierać, Snape powinien sam sobie z tym poradzić, a nie pozwalać tobie na jakieś ryzyko. Zanieśmy mu ją dzisiaj i niech sam spróbuje otworzyć.
- Nie… Musimy ją otworzyć…
- Ale Hermiona!
- Draco, słyszałeś? Coś jest z nią nie tak. Po raz pierwszy w życiu usłyszałam, że mam czystą krew, co jest zwykłym absurdem, a na dodatek ostatnia potomkini dwóch rodów? Ta książka sobie z nas żartuje, a ja na to nie pozwolę, więc albo ją otworzymy albo się wykrwawimy! Wybieraj!
- Nie wiem, czy to jest dobry pomysł, Miona…
- Ale ja wiem
Brunetka spojrzała na księgę z wrogim spojrzeniem i wycelowała w nią różdżkę, a po chwili w pokoju pobrzmiewały wszelakie zaklęcia otwierające, ale tomisko ani drgnęło. Chłopak do niej dołączył i próbowali wspólnie swoich sił, ale nadal nic się nie działo. Po paru godzinach opadli z sił i usiedli z powrotem przed kominkiem, przyglądając się szaremu przedmiotowi.
- Nie rozumiem.
- Czego?
- Wiesz, co powinnaś teraz zrobić… Salazar, dowcipniś…
- Draco, ja nie mam pojęcia. Najchętniej bym ją spaliła albo wrzuciła bazyliszkowi na pożarcie, ale co to da… Miałeś rację, mogliśmy to zostawić Snape’owi…
- Hermiona, wiem! Co jest powiązane z Salazarem Slytherinem?
- Cały Slytherin? Zieleń, spryt, przebiegłość, Komnata Tajemnic, lochy…
- A co jest jego symbolem?!
- No wąż, ale…
- Właśnie, Hermiono, wąż! – chłopak szybko poderwał się z siedzenia i podbiegł do księgi, ostrożnie uważając, żeby się nie skaleczyć. Przyniósł ją z powrotem brunetce i położył tom na jej drobnych kolanach. Dziewczyna spojrzała na niego jakby zgłupiał, ale nic się nie odzywała. – Skoro wąż jest jego symbolem, a przypomnę ci też, że nasz kochany Salazarek był wężousty, to może powinnaś spróbować przemówić do tego cholerstwa!
- Draco, ale ja nawet nie…
- Słyszałem, jak dzisiaj otwierałaś garderobę. Nawet ja nie potrafię mówić językiem węży i nie chcę wiedzieć, jak to się stało, że masz takie zaklęcia w pokoju, ale to nie jest teraz ważne! Proszę cię, spróbuj przynajmniej! – brunetka skierowała z powrotem swój niepewny wzrok na chłopaka, który przyglądał jej się z błaganiem w oczach. Położyła księgę na stoliku obok i wygodnie się usadowiła centralnie przed nią.
- Otwórz się – z jej ust wydobył się nieprzyjemny syk, po którym na skórze blondyna pojawiła się lekka gęsia skórka. Po chwili usłyszeli, że tomisko drgnęło, a już moment później wpatrywali się w otwartą księgę.
- Mówiłem, że może się udać!
Spojrzeli na siebie z przepełnionymi radością uśmiechami, po czym momentalnie przylgnęli do siebie, a ich usta połączył czuły całus. Na początku niepewnie muskali się wargami, ale gdy poczuli, że obydwoje oddają się wzajemnym pieszczotom, od razu pogłębili pocałunek i zaczęli namiętnie się całować, a ich języki splotły się w ognistym tańcu. Hermiona usiadła na nim okrakiem i czuła jego duże, męskie dłonie na swoich biodrach, głaskające jej delikatne ciało. Oderwali się od siebie jak zabrakło im tchu, wówczas dziewczyna spojrzała w jakiej pozycji się znajdują, od razu zeszła z chłopaka, usiadła obok i ukryła swoją zarumienioną twarz w rozczochranych lokach. Blondyn kaszlnął i lekko zachrypniętym od emocji głosem powiedział:
- Za godzinę mamy być u Snape’a, więc chyba powinniśmy się pośpieszyć.
- Tak, też tak myślę…
Spojrzeli na siebie nawzajem uśmiechając się delikatnie i sięgnęli książki, którą od razu zaczęli studiować. Obydwoje mieli problemy z koncentracją, gdyż ich myśli ciągle uciekały do minionego pocałunku oraz ich niepewnej i wahającej się relacji, ale zebrali się w sobie i pilnie czytali zaklęcia. Pod koniec księgi znaleźli trudne zaklęcie, które odpowiadało opisowi nauczyciela.
- Granger, wiesz, że nie jestem dobry z łaciny. To znowu jest twoja działka… Animam meam cum viris sanguinum vitam magicam mundo facit, nisi in corpore manet, et mores pertinent, consequat vitae, relictis tantum virtute supernaturali facultatem aetate maiores commonstrat.
- Te wszystkie zaklęcia mnie przerażają… Tyle tu jest czarnej magii… Dusza moja, przepełniona darami świata magicznego, oddaje Ci się i pozostaje w Twym ciele, nie wpływając na Twój charakter, umiejętności i życie, a jedynie pozostawiając nadnaturalne zdolności ujawniane w wieku pełnoletności… Chodźmy do Snape’a, za chwilę będziemy spóźnieni… - podniosła się z kanapy i wyszła z dormitorium nie czekając na chłopaka, który szybko ruszył za nią i dogonił ją na korytarzu prowadzącym do Pokoju Wspólnego.
- Hermiono, wiesz, że możesz na mnie liczyć, a ja będę tam z tobą.
- Wiem, Draco, dziękuję.

~*~

- Wejść.
Drzwi się otworzyły, a do pomieszczenia weszło dwoje uczniów w ślizgońskich strojach. Widząc ich, jego kąciki ust odrobinę podniosły się do góry. Pokazał im skinieniem dłoni, żeby usiedli na sofie obok kominka, którym ostatnio przenosili się na ulicę Pokątną. Wyczekiwali, aż mężczyzna zacznie temat, ale nic się na to nie zapowiadało.
- Nie mamy wszystkich informacji – dziewczyna spojrzała na czarnowłosego nauczyciela z miną niepewności, a uśmiech z jego twarzy nie znikał, co powodowało u nich wielki niepokój.
- Jestem tego świadomy.
- Ale to nie jest nasza wina, w jednej z ksiąg brakowało kartki, była ona wyrwana i…
- To też wiem, Draconie. Osobiście ją wyrwałem zanim powierzyłem wam zadanie – nastolatkowie spojrzeli na siebie niepewnie, a później zmierzyli mężczyznę z coraz większą obawą. On dalej się uśmiechał i patrzył na nich z rozbawieniem. – Co udało wam się dowiedzieć w takim razie?
- Odnośnie historii to…
- Nie w ten sposób, Hermiono.
- Ale skąd…
- Po prostu wiem.
Brunetka podeszła do nauczyciela i ujęła jego dłoń, po czym zamknęła oczy. Mężczyzna zrobił to samo, a blondyn wpatrywał się w nich z niezrozumieniem. Hermiona pokazywała Severusowi wszystkie informacje zdobyte z Działu Ksiąg Zakazanych. Najpierw przedstawiła historię wojny, następnie przeszła do zamordowanych i nazwiska Helgi Rosier Rookwood i skończyła na zaklęciu, które dopiero co poznała. Puściła jego dłoń i z powrotem usiadła na miejscu obok przyjaciela. Czarnowłosy uśmiechnął się jeszcze szerzej.
- I znowu nie masz żadnych pytań na ten temat?
- Liczę na to, że mnie pan uświadomi przynajmniej w znacznej części.
- Ja cię tylko wprowadzę do tego, wszystkie wyjaśnienia pozostawię innym osobom, bardziej do tego uprawnionym.
Mężczyzna wyciągnął ze swojej kieszeni zżółkniętą kartkę papieru i podał ją dziewczynie. Od razu ją rozwinęła, a jej oczy spostrzegły, że są to dwie zaginione strony z księgi, których tak długo szukali. Przed nią znajdowało się drzewo genealogiczne Rookwoodów, a gdy obróciła kartkę, dostrzegła kolejne drzewo rodowe, tym razem należące do Rosierów. Zaczęła analizować je od najstarszych członków, gdy Draco zamarł, wytrzeszczył oczy i chwycił ją za dłoń. Nie wiedziała o co mu chodzi, aż do momentu, gdy dostrzegła fotografię Helgi Rosier i delikatną niteczkę prowadzącą do zdjęcia Augustusa Rookwooda. Z cienkiej linii wychodziła kolejna, która prowadziła do fotografii przedstawiającej ją samą. Spojrzała na podpis. Hermiona Jean Rookwood. Odwróciła stronę i kolejny ród kończył się na jej zdjęciu. Zaczęła się trząść i spojrzała z lękiem najpierw na blondyna, a następnie na profesora opierającego się o biurko.
- Ale… Ale to niemożliwe… To nie może być prawda przecież!
- To jest prawda. Jesteś córką Helgi i Augustusa Rookwoodów, a zarazem jedną z potomkiń samego Salazara Slytherina.

8 komentarzy:

  1. No, moja droga! Rozdział ma tyle uroczych momentów pomiędzy Draco i Hermioną, a nadal pozostaje nie przesłodzony, za co ma u mnie dużego plusa :) Robi się coraz ciekawiej, zastanawiam się jak doszło do tego, że Hermiona trafiła do swoich mugolskich rodziców i jaka wiąże się z tym historia. Niesamowicie glupie zachowanie Rona i Harrego wcale mnie nie razi, wręcz przeciwnie. Dobrze że zniechęca do tych postaci, dzięki temu można się skupić na znacznie ciekawszych wątkach. I naprawdę mogę czytać tysiąc opowiadań, a połączenie Blaisa i Ginny nadal wywołuje u mnie zachwyt, bo po prostu do siebie pasują (jak oczywiście Draco z Hermioną).

    Nadal bawisz, rozczulasz i wciągasz mnie swoim opowiadaniem! Czekam na więcej :)

    Buziaki :*

    Lena

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No i oczywiście życzę mnóstwo weny i doskonałych pomysłów!

      Usuń
  2. Tak, jestem mistrzem. Właśnie usunął mi się mój długi komentarz. Ehhh... Nie mam już siły. Napiszę na dniach. ;)

    OdpowiedzUsuń
  3. Dobra, komentarz piszę jeszcze raz. Jak mi się teraz coś spieprzy, to chyba wywalę tego cholernego laptopa przez okno. Średnio pamiętam na co wtedy zwróciłam uwagę, ale mam nadzieję, że uda mi się w miarę odtworzyć to, co napisałam wcześniej. A słowo daję, był to chyba najdłuższy komentarz jaki dotychczas napisałam. Dobrze, że są ferie, więc mam trochę wolnego czasu, żeby nadrobić takie zaległości.
    Przepraszam, że z ponad tygodniowym opóźnieniem. W każdym razie, do rzeczy.
    „O nocy, podczas której Draco został u niej na noc[…]”(Okropne powtórzenie, moja droga. Staraj się ich unikać, bo nie wyglądają estetycznie)
    „[…] jak bardzo są do siebie podobni, mimo kolosalnych różnic.”(Nie nazwałabym tego kolosalnymi różnicami, gdybym chciała stwierdzić, że są do siebie podobni. Sądzę, że lepiej by się tu sprawdziło łagodniejsze określenie)
    Niektóre zdania robisz wielokrotnie złożone. Źle się to czyta, ponieważ zanim czytelnik dotrze do końca nie pamięta już, co było na początku. Warto je po prostu podzielić na dwa, trzy zdania, które będą wyglądały i sprawdzały się znacznie lepiej.
    „Alohomora!”(Jakoś trudno mi sobie wyobrazić, że Snape nie nakłada większych zabezpieczeń na miejsca, gdzie ukrywa przepisy na nietypowe, zakazane, wynalezione etc. eliksiry, czy też inne rzeczy, które trafić nie powinny w niepowołane ręce. Na przykład w ręce wścibskich uczniów :P)
    „[…]pozwalał Ślizgonom na opuszczanie murów Hogwartu[…]”(O Kirke, widzisz i nie grzmisz :’) Sevcio wypuszcza uczniów ze szkoły podczas gdy teoretycznie nie powinni tego robić. Oj niedobry z niego nauczyciel ;P)
    „No kto by się tu pana spodziewał!”(Ouć, wyczuwam sarcasm ;P)
    „[…]lustrowała jego twarz wzrokiem.”(Primo: raczej profil twarzy. Chyba że szła przed nim, przodem odwrócona, dzięki czemu mogła podziwiać go w pełnej krasie. Secundo: jeśli się kogoś lustruje, to tylko wzrokiem, toteż ostatni wyraz jest zbędny)
    „Jak masz grać w reprezentacji…”(Ooo… Teraz będę tylko na to czekać, aż Potter zacznie zbierać szczękę z podłogi ;P Jak zobaczy Granger w akcji XD)
    „[…]idź kupić dla Nietoperza butelkę Ognistej[…]”(To co oni robią, z Sewerusem, przechodzi ludzkie pojęcie :’D Ale poważnie… uczniowie, niepełnoletni rzecz jasna, kupujący nauczycielowi alkohol…)
    „[…]na najbliższym pergaminie[…]”(Gdzie tu sens, gdzie tu logika?)
    „[…]Damy sie Panu przelecieć.”(Podobna sytuacja jak z alkoholem. Przekraczają granicę, zdecydowanie)
    „[…]Harry i Ron zabraniają mi spotykać się z tobą[…]”(Co za bezduszne dupki! Ograniczeni i nietolerancyjni, przewrażliwieni jak zawsze)
    Ciekawa akcja z tą książką, bardzo mnie zaciekawiła, prawdę powiedziawszy.
    Robisz naprawdę dobre opisy. Musisz jednak popracować nad unikaniem powtórzeń i interpunkcją. Staraj się także stronić od potocznych wtrąceń, zwłaszcza w części narratorskiej. Poza tym, widzę Twój rozwój ;P Z rozdziału na rozdział jest coraz lepiej. Pamiętaj o tym, że musisz dużo ćwiczyć, a zauważysz sporą różnicę między tym, co było na początku, a co jest obecnie ;) Oby tak dalej!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. I standardowo, zapraszam do mnie! <3
      http://naszlakmoichblizn.blogspot.com/

      Usuń
  4. Czy ktoś wie może co się dzieje z autorką? Nie ma od niej znaku życia tak długo, że zaczynam się martwić :(

    OdpowiedzUsuń
  5. [Z góry bardzo przepraszamy, że tutaj]
    Witaj!

    Po raz pierwszy od momentu rozpoczęcia swej działalności, Stowarzyszenie Księcia Półkrwi ma zaszczyt zaprosić Cię do wzięcia udziału w konkursie na ulubioną miniaturkę Dramione. I nie byłoby w tym niczego zaskakującego, gdyby nie to, że prace nadesłane na konkurs mogą być dotychczas publikowane lub nagradzane. Więcej na temat konkursu znajdziesz TUTAJ!

    A jeśli całym sercem kochasz pairing Dramione, to serdecznie zapraszamy na akcję Zdjęcie dnia, która ruszyła z impetem.

    Przypominamy, że cały czas możesz zgłosić rocznicę swojego bloga (KLIK!) oraz plagiaty (KLIK!), jeśli takowe spotkałaś.

    Pozdrawiamy i zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie!

    Dziewczyny z SKP

    OdpowiedzUsuń